Süper Lig’in asırlık kulüplerinden biridir Gençlerbirliği. Efsane Lider İlhan Cavcav’ın vefatından sonra liyakatsiz ellerde savrulmaya başlayan kırmızı-karalar, ne enteresandır onun isminin verildiği dönemde Üstün Lig’e veda etti.
Geri dönüşler zordur, vakit alır, emek ve fedakarlık ister. Başşehir takımı için de o denli oldu. 2024-25 dönemine berbat başlayan ve birinci yarıyı küme düşme çizgisinin çabucak üzerinde tamamlayan Gençlerbirliği’nde, idare hayati bir karar aldı. Uzun yıllar Altınordu’da çalışan, Samsunspor’u Harika Lig’e çıkaran tecrübeli teknik yönetici Hüseyin Eroğlu’nu ekibin başına getirdi. Hüseyin hoca olmaz deneni başardı. İnanmayanları yanılttı. Güvenmeyenleri mahcup etti. Ve kırmızı-siyahlı takımı dört yıl ortadan sonra lige taşıdı.
Gelin bu mükemmel geri dönüşün öyküsünü onun ağzından dinleyelim;
“On aydır çalışmıyordum. Teklif vardı, yanlışsız kulüp bulmam gerekiyordu. Geçen yıl sonunda Lider Osman Sungur davet etti. ‘Gitme, risk alma’ diyenler oldu. Ankara’ya geldim, sunum yaptık, prensiplerimizi anlattık. Lider, o gün play-off’u hedefliyordu. Ekibin potansiyesi vardı. Takımıma ve kendime güveniyordum. Dönem sonunda süper ligde oluruz dedim. Onlara çok inandırıcı gelmediğini hissettim.
Takımla birinci toplantımızda tahtaya ‘inanmak’ yazdım. Benim değil, oyuncularımızın ve topluluğun da inanması gerekiyordu. Kadroya ‘hepinize gereksinimim var. 25 bireyiz ve bu maratonu birlikte koşacağız dedim. Avantajım; daha evvel çalıştığım Sinan, Metehan, Erhan, Oğuzhan üzere tecrübeli isimlerin takımıma sağlayacağı katkı idi. Kadro içindeki kaynaşma ve birliktelik sayelerinde oldu.
İşe başladık. Güçlü oyun ve skor almak değerliydi. Birinci haftalarda sakat oyuncular vardı. Hiç bir vakit mazeret üreten olmadım. Uygun sonuçlar gelmeye başladı. Oyuncu adaletine, futbol alıma inandığı vakit, hürmet duyar. Bu mevzuda başarılı olduğumuzu düşünüyorum.
Almanya doğumlu ve o ekolü düzgün bilen bir teknik yöneticim. İdeolojimiz şudur; oyunu oyuncu üzerinden değil oyun üzerinden kurgulamak. Sistem yaratmak, her oyuncudan faydalanmak. Oynayan memnundur, fakat oynamayanı yönetmek daha pahalıdır. Son haftalara geldiğimizde, sonradan giren tüm futbolcularımdan randıman aldık, hepsinin katkısı büyüktü.
Çok sıkıntı maçlarımız oldu. Ekonomik kıymeti yüksek, ligin favorisi rakipler vardı. 17. haftada 13. sıradaydık. Tüm istatistiklerde gerideydik. En güç maçımızı Ümraniye ile oynadık. O maçtan sonra şu iletisi verdik; ‘Bu grup Muhteşem Lig’e çıkacak.’ Yaptığımız değişikliklerle son iki dakika goller bulduk. Kazanarak rakiplerimizin de ruhsal manada önüne geçtik.
Nasıl çalışırsan o denli oynarsın. Dersini çalışanla çalışmayan ortasında fark vardır. Özgüveni ve duruşu farklı olur emek verenin. Çorumspor ve İstanbulspor mağlubiyetlerinden sonra beşerler ‘bu ekip düşüşe geçti, iş bitti’ dedi. Ancak biz ayağa kalkmayı başardık. Sonra çıkışa geçtik, kaybetmeden dönemi tamamladık. Hiçbir şey rastlandı değildi. Gerisinde planlı çalışmak, yanlışsız irtibat kurmak ve grubuna inanmak yatar.
Oyuncularım bu devirde büyük özveride bulundu. Her kulüpte ekonomik dertler var. Hiçbiri dört dörtlük değil. Evet, sıkıntı bir süreç yaşandı. Kıymetli olan gerçek yönetmek, hakikat iletiler vermekti. Bunu yaptığımızı sanıyorum. Çocuklar kendilerini bize teslim ettiler. Hepsi çok profesyonel davrandı.
Ekibimle uğraş harcadık, tahlil yaptık, tartıştık. Kulüpte aylardır sabaha kadar ışıklarımız sönmedi. Sonuçta birinci yarının eleştirilen oyuncuları, finalde kadrosu sırtlayan isimlerdi.
Bir öbür bahtımız sportif yöneticimiz Ali Ekber Düzgün. Geldiğimde tanıdım fakat idare ile ortamızda köprü oldu. Devre ortası transferlerde uyumlu çalıştık. Nokta atışlar yaptık. Başarıda büyük hissesi var. En kıymetlisi ise yıllardır çalıştığım takım arkadaşlarım; hepsine şükran borçluyum. Güzel ki birlikteyiz. Daha uzun yıllar da olacağız.”
AİLE TAKVİYESİ VE KIRMIZI SAAT
“Samsunspor’da bir kırmızı kazak öyküm vardı. Orada sembol oldu. Burada farklı bir nesne. Maçlarda siyah beyaz giymeye çalıştım, kombinimi değiştirdim. Fakat eşimin armağan ettiği (kolunu göstererek) bu kırmızı-siyah saati hiç çıkarmadım. Üzerimdeki giysiler değişti lakin saatim değişmedi, her maçta kullandım. Bu da Gençlerbirliği’ndeki uğurum oldu. Aileme takviyeleri için teşekkür ediyorum. Eşim, oğlum ve kızım Ankara’daki maçlarımıza gelmeye çalıştılar. İki yıl evvel Samsun’da tıpkı sevinci yaşadılar, artık de burada.”
MİLLİ KADRO DAVETİ
“Samsunspor’dan ayrıldıktan sonra periyodun Ulusal Gruplar Sorumlusu Hamit Altıntop aradı. Ulusal ekiplerin başına geçirmek istediklerini, hem vizyoner, hem yönetici, hem güzel bir teknik yönetici olduğumu söyledi. 10-12 hususta yetki verilecek ancak saha dışında olacaktım. Ardından Riva’da TFF Başkanı Mehmet Büyükekşi’ye sunum yaptık. Kendisine şunu söyledim; ‘Milli gruplar antrenör geliştirme değil, futbolcu geliştirme yetiştirme yeridir. Biz antrenörü geliştirelim derken kuşakları kaybediyoruz. Antrenörlük tecrübesi ve donanımı olmayanlar alt yapılarda misyon alabiliyor. Bu iki taraf için de külfet.’ Sonuçta süreç uzadı. Ortada hakeme atak olayı (Halil Umut Meler) girdi ve seçime gidildi. Vesile oldu. Bu kulüpte hayatımızda unutulmayacak bir senaryo yazdık. Lakin her Türk teknik yönetici, ulusal ekibin başında olmak ister.”
ALTYAPIDA HÜSRAN
“Galatasaray, UEFA ve Muhteşem Kupa’yı kazandı. Lakin çeyrek asırdır kulüpler seviyesinde öbür başarımız yok. Üzücü bir durum. O vakit sürdürebilir planlarımız yok demektir. Avrupa’ya giden yetenekli gençlerimizin sayısı beş kat artmalı. Trabzonspor U19 kadrosunu ve hocaları Eyüp Saka’yı yürekten kutluyorum. Lakin bir kaç yıl içinde bu çocuklardan 4-5’ni A grupta göremezsem üzülürüm.”
UMUT IŞIĞI YAKTIK
“Beni en fazla gururlandıran, Ankara’daki son maçımıza 16 bin taraftarın gelmesi. Çoluk çocuk, bayan erkek, genç yaşlı bir ortadaydı. Bu türlü bir Gençlerbirliği ailesi görmek heyacan vericiydi. Centilmen, ceza almamış bir taraftar. Çok kıymetli bir kulüp. Geldiğimizde hiç kimse inanmıyordu lakin şu an Harika Lig’deyiz. Malatya dönüşü tüm taraftar kulüpteydi. İnsanlara umut ışığı olmak tanım edilemez bir his.”
